Maleisië op weg naar Indonesië?

Zwaar ondergewaardeerde vrienden, hier weer een bericht van overzee. We waren gestrand op het station van Butterworth in Maleisie. Vanaf hier hebben we de ferry naar het eiland Penang genomen, dit is overigens wel de goedkoopste ferry tot nu toe. een retourtje kost toch al gauw 60 SEN, wat ongeveer overeenkomt met 15 euriecent! Aangekomen op Penang hebben we besloten om maar 1 nacht te blijven om vervolgens door te reizen in zuidelijke richting. Kuala Lumpur.
In Kuala Lumpur aangekomen met de slaaptrein en vervolgens richting Chinatown, altijd weer het bruisende hart van de stad en vol met accomodatie die in het budget past. Het meest indrukwekkende van KL zijn toch wel de twee aan elkaar gesoldeerde "mecanotorens", ook wel de Petronas Twin Towers genaamd. Dit maakt echt indruk, als je aan de voet van dit kunstwerkje staat en naar boven kijkt! Foto's hiervan volgen, ook de opname's van des avonds. Je weet, ik kan niet stoppen als ik lichtjes zie (Mike).
Kuala Lumpur was ook het aangewezen punt om de ambassade van Indonesie met een bezoek te vereren. Het tweetal van Nederlandse komaf had twee stickers nodig voor in het paspoort. Na veel heen en weer geouwehoer met de (overigens aardige) mensen aldaar, kwamen we na drie dagen in het bezit van de begeerde plakplaatjes. 60 Dagen toegang tot Sate en Gado-Gado..en de beste duikgebieden, wat kan een mens zich nog meer wensen!

Vanuit deze metropool per bus verder naar Melakka in het zuiden, de mensen op de ambassade hadden ons tenslotte twee boottickets aangesmeerd om van Melakka over te steken naar Dumai op Sumatra. In Melakka hebben we een tijdje luierend doorgebracht, omdat het best wel een relaxte plek is en ons guesthouse was heel erg knus. 's Ochtends ontbijten aan de keukentafel, net als bij moeders thuis, toast maken met koffie of thee en hierna de afwas.dit was weer minder! Maar niet getreurd, je mocht het gewoon in het afdruiprek zetten en dat mocht thuis natuurlijk niet! Een leuke zithoek met satelliet TV maakte het geheel af.en natuurlijk de felbegeerde waslijnen op ons eigen balkon. bijna vergeten (sorry Tess).

Het oude gedeelte van Melakka hebben we intensief besnuffeld, lay down atmosphere.
Bij de geweldige Sound&Light Show gingen er een paar handen jeuken.2x raden. Het sloeg nergens op en de kwaliteit was niet echt De Top. Een en ander maakte het natuurlijk wel weer lachen geblazen, een soort fopshow zal ik maar zeggen.
Eten in Melakka is echter wel dik in orde, een smeltkroes van Thais, Maleis, Indonesisch, Indiaas en Chinees gebraad.. daar wisten we wel raad mee. Het allerleukste was de Sateh Celup. Heel in het kort dan: Grote ronde tafel voor 6 pers.-Groot gat in het midden-Pot borrelende satesaus erin-Gasbrander eronder gevoed door een (gekeurde?) gasfles-Bij het buffet stokjes halen-Als een raket terug naar je plek en borrelen maar! Je betaalt alleen de stokjes die je leeg inlevert! Al met al een geweldige ervaring, zeker als je wordt uitgenodigd aan te zitten bij twee lokale stelletjes. die ook nog een Audiovisueel bedrijf blijken te hebben.hoezo interactie?

Na veel wikken en wegen werd uiteindelijk besloten om naar Sumatra over te steken en door te reizen naar Pulau Weh om weer eens ff te plongeren. Duiken, hier was het natuurlijk om begonnen, maar het bleek toch niet zo eenvoudig. Om naar dit eiland te komen moet je door de provincie Aceh op Noord-Sumatra. en dat is (natuurlijk) niet toegestaan. Dit houdt verband met de Staat van Beleg en de aanwezigheid van het Indonesische leger. Gelukkig was sinds een paar dagen de Staat van Beleg veranderd in de Noodtoestand (iets minder erg dus) zodat we via veel omwegen van Medan naar Banda Aceh konden, en misschien nog belangrijker mochten, vliegen. Hiervoor was dan nog wel "even" een speciaal Blauw Boekje nodig, speciale permissie dus. Als je ff de tijd hebt ga je ervoor.niet dan? Dus we hebben veel officials ontmoet alsmede diverse politiebureau's en het gouvernement bezocht. Allemaal heel speciaal. voor hen dan. Je bent echt een speeltje voor ze. En na een jaar geen buitenlanders moesten ze weer even denken hoe dit ook alweer in zijn werk ging, bovendien verandert Jakarta per dag de regels en de bijbehorende formulieren. Al met al zitten we nu op het eiland en mogen er maximaal 14 dagen blijven. Er is echter nog 1 klein probleempje: een vlucht terug schijnt erg moeilijk te zijn. Er zitten hier ook een aantal anderen die eerder weg moeten omdat hun visum voor Indonesie verloopt, maar ik heb ze tot nu toe nog niet vrolijk zien kijken.morgen zitten de vluchten nl. vol. Visum overschrijden is geen slim plan in Indonesie.believe me! Maar het eiland is Top.dat dan weer wel. Over de terugvlucht lezen jullie in het volgende verhaal, waarin hopelijk het vervolg van onze reis beschreven zal staan?

We gaan ff onder..tot lezens maar weer!