Pulau Weh...Divers Paradise

Apa Kabar? We hopen goed natuurlijk. Hier dan, na een lange radiostilte, weer een bericht uit het "Verre Oosten". Na een verblijf van 4 weken op het eiland Pulau Weh (pulau = eiland) is het tijd om de duikspullen weer te drogen... Helaas, want Pulau Weh is geen doorsnee duiklokasi!

Hoe waren we hier ook weer gekomen? Overgestoken vanuit Melakka (Maleisie) naar Dumai (Sumatra), vervolgens per bus naar Medan gereisd. Dit kan ook veel sneller als je vanuit Penang (Noord Maleisie) per ferry oversteekt. Maar goed dit deden we dus niet... In Medan aangekomen werd begonnen met uitzoeken hoe snel te kunnen vliegen naar Banda Aceh, de enig toegestane manier om door de Propinci Aceh te reizen (op dit moment is nog steeds de Noodtoestand van kracht). Het door de duikbasis geadviseerde reisbureau (Anna Travel) bood de benodigde hulp; via hen werden we langs de verplicht te bezoeken "attracties" in Medan gereden. Het betrof hier een bezoek aan de plaatselijke copyshop en de Imigrasi op het vliegveld. Bij de Imigrasi aangekomen met driehonderd kopien, 25 pasfoto's en natuurlijk de hoogstbelangrijke "Garantiebrief" (verstrekt door het reisbureau) begon de jacht naar de inmiddels befaamde "blauwe boekjes", welke benodigd zijn om het gebied te betreden. De mannen van de Imigrasi waren zeer behulpzaam en na enig geknutsel met papier, nietjes en pasfoto's werden de boekjes vervolgens gestempeld... Oeps, of liever: SHIT! Mike heette ineens Geoffrey en Geoffrey heette Mike. Dan maar weer de foto's eraf rukken en nieten op de goede boekjes... gloeiende, tenminste dat vond de ambtenaar want die had al thuis aan de nasi putih moeten zitten... Overtime...mompel mompel. De desbetreffende boekjes zagen er natuurlijk niet meer zo betrouwbaar uit... Maar geen probleem hoor, als we problemen kregen in Banda Aceh moesten we gewoon zeggen dat er een foutje gemaakt was door de Imigrasi in Medan... Natuurlijk, dat we daar zelf niet op kwamen! Er werd dus besloten om samen met Estelle en Geoffrry te reizen, het Franse stel dat we hadden ontmoet bij Anna. Een en ander om geen problemen te krijgen met de boekjes etc. etc. Dus: tijd voor tickets en de volgende dag keivroeg naar de airport om onze hutkoffers in te klaren. Dit bleek een slimme zet want ze stonden toch even bedenkelijk te kijken... Na nog meer staren, wegen, optellen, delen en vermenigvuldigen werd besloten om ons geen overgewicht te berekenen! Blijkbaar was de berekening uitgekomen op nul...dat moet je hebben als arme duikert! Aangekomen in Banda Aceh (na een vlucht van ongeveer 1 uur, wel eerste klas...dat dan weer wel) werden we meteen opgevangen door een official die ons naar het Gouvernement escorteerde. Aldaar moesten we wachten op goedkeuring van de papieren. Dit wachten geschiedde in een ruimte die blijkbaar als leeszaal diende, want iedereen zat onderuitgezakt de krant te lezen. Uiteindelijk was alles in orde en moesten we naar de volgende attractie: de Polisi. Dit duurde ff omdat de Polisi met lunchpauze was van ongeveer 9.00 tot 13.00 uur. Oplossing was natuurlijk weer simpel: we werden afgezet bij een Rumah Makan alwaar we ons te goed hebben gedaan aan lokaal voedsel. Tess heeft meteen de voet van Estelle dik in de antibiotica-zalf gezet, want dat was lekker aan het zweren... en we hadden toch tijd genoeg!
Toen de tijd daar was hebben we ons naar het politiebureau begeven en aldaar de final toestemming verkregen om naar de boot te gaan welke ons naar het paradijsje zou varen. Maar dan wel gebracht door de Polisi want die weten graag zeker dat je niet verdwaalt op weg ernaartoe...pokke toeristen! Aangekomen bij de boot, 2 seconden voor vertrek, een ticket gekocht en als een raket de bagasie in het ruim gerost... Ondertussen die lui wijsmakend dat alles computers bevatte...dan blijft er nog iets van over! Het eiland kwam in zicht, we werden opgevangen door Marjan van het duikcentrum. Top geregeld want de taxi stond al klaar. Zelf moest ze nog even naar Sabang om ons wederom aan te melden want je weet maar nooit?
De tocht van de haven naar onze bestemming (Gapang Beach) was de moeite waard, mooie vergezichten als je door de bergen rijdt. Daar was het dan: het duikcentrum Lumba Lumba gerund door Ton en Marjan, moeilijk te herkennen want op internet stond nog geen foto van hun nieuwe stulpje... Na ff te hebben gechilled met een biertje(s) hebben we nog net voor donker (maar niet heus) een accomodasi gevonden. Voor 8-10 personen...dat weer wel dan; wel handig voor de opslag van gehakt en mayo. De echte reden was dat de reeds eerder besnuffelde bungalows al andere bewoners hadden... En meer dan het toegestane maximum aantal. Nu houden Tess en ik niet van onderhuur dus we hebben een mierloos kasteeltje uitgezocht. Goed om te weten is dat het eiland een jaar lang niet bezocht mocht worden, vanwege de Staat van Beleg en derhalve de hele lokale ekonomi was ingestort. Eigenlijk is het nog een wonder dat de mensen hier toch hun hoofd boven water hebben kunnen houden, behalve die van de duikschool natuurlijk...die gingen af en toe toch ff onder. FF tsjekke!

Het duiken op Pulau Weh is goed geregeld, de boot vaart 2x per dag uit en je kunt zelf zoveel strandduiken maken als je wilt. Er staan ook speciale trips op het programma zoals "2 tank dive trips" en desgewenst wrakduiken. Als je geinteresseerd bent en je wilt "exploren" dan ligt er nog een Japanse fighter (Zero) in het water die nog steeds niet gevonden is... Een legende??? Volgens de oude mensen in Sabang is er echt iets neergestort! We hebben zelf ook een zoekduik gemaakt maar geen resultaat...althans niet het beoogde. Net als bij de meeste duikoperasies in Indonesie is de sfeer "easy going" en de crew is zeer behulpzaam en goed getraind. Je hoeft niets en je mag bijna alles... als je het maar vraagt! Voor de vervelende klanten hebben ze hier geen plaats, die mogen de honden uitlaten... Als je ze tenminste kunt vinden. Groot voordeel van de honden is dat niemand het terrein ongezien benaderen kan... Beware of Spinner & Bunny... ook als je je eten niet opkunt, ze lusten alles en niets!

Over het onderwaterleven: zoals altijd in deze contreien... weer een paar verrassingen als bijvoorbeeld de Waspfish, Helmet Shells, Sponge Crabs en zeer veel soorten murenen waaronder de Honeycomb en de zeldzame Zebra. Door de stroming in het gebied is het ook een plek met "groot wild" zoals White Tip Sharks, Black Tip Sharks, Grey Reef Sharks, Eagle Rays, Devil rays en (niet per definitie) seizoengebonden manta's en heel misschien toch ook wel soms een Whale Shark. Grote scholen Big Eye Trevallies en Barracuda's zijn geen uitzondering en zeer fotogeniek! Een kleine samenvatting kun je bekijken op de foto's, maar natuurlijk moet je er zelf duiken om alles te kunnen bewonderen. Je kunt ook de website van Lumba Lumba bezoeken welke binnenkort helemaal wordt vernieuwd: www.lumbalumba.de De naam van de site doet vermoeden dat er een Duits management in het spel is, maar dit is niet het geval.

Al met al is het de moeite waard om Pulau Weh met een bezoek te vereren, de duiker en niet-duiker met een beetje begrip voor de situatie ter plaatse zullen het hier zeker naar hun zin hebben. Het ziet ernaar uit dat de situatie in de nabije toekomst alleen nog maar verbeteren zal en dat reizen naar dit gebied soepeler zal verlopen dan op dit moment. Er is tijdens ons verblijf zelfs een Toeristen Polisi in het leven geroepen...dus ze hebben er zin an!

Op onze weblog wordt zeer binnenkort ook nog ingegaan op het wrak van de "Sophie Rickmers", wat zeer dicht bij het duikcentrum op de zeebodem rust. Voor de liefhebbers is dit zeker een "must" want het wrak is in zeer goede staat en het ligt op....lees verder in de coming story on the "Sophie Rickmers"!

Voor ons is het helaas weer tijd om te verder te gaan, reden hiervoor is o.a. dat we geen verlenging meer krijgen van onze boekjes en misschien omdat we voor jullie weer nieuwe verhalen moeten verzamelen? We reizen nu verder tot net onder de evenaar...

Sampai Jumpa!