Bali, Deel 5… Het 2e deel van de Biorock Trilogie

Dus toch wéér te lang geduurd… helaas hebben we het niet altijd voor het zeggen én komt de inspiratie niet altijd wanneer gewenst. “Deel” van het hele Biorock verhaal is ook dat je verzeild raakt in de (helaas) bijbehorende politiek… en geloof ons, dat is niet voor de “faint- hearted”. But never mind, meer over dat soort geneuzel in het laatste deel van deze trilogie.





Waar waren we eigenlijk gebleven? Reeds meer dan 1.100 tags vonden hun weg via de duikoperators, resorts alsmede “grijze” export (via Nederland), naar de geïnteresseerden… kat in het bakkie! Dus… komt er geld binnen en wat doen we daar dan mee? Uitgeven natuurlijk (als een raket), dat was de eerste reactie van de “gevestigde (wan)orde” ter plaatse. Nééééé… Stop! (Adem, Denk & Doe… de laatste 3 alléén voor de duikerts). Want dit is nu juist wat niet dient te gebeuren in een situatie als deze. Eerst de problemen in kaart brengen en vervolgens een plan van aanpak maken. Maar een plan van aanpak? Waarom dat nu dan weer?






Zoals jullie al begrijpen was het natuurlijk voor fantesmik weer niet weggelegd om het alleen bij de tags te laten. Dit was aanvankelijk wel het plan totdat Mike werd verzocht een blik te werpen op de elektrische voorzieningen m.b.t. de “voedingen” van de Biorock structuren. Dit begon voorzichtig in de trant van: alles werkt redelijk maar er zijn een paar dingen die aandacht nodig hebben. Niets bleek minder waar en al vlug moest worden toegegeven dat het een grote bende betrof waaraan nimmer een plan ten grondslag had gelegen…Toppie dus weer! Maar ja, waarom niet een helpende hand toesteken als je er toch bent…en met de bekende neus alweer aan de problemen hebt gesnuffeld.





Na een aantal weken van uitzoeken, meten, graven en als logisch gevolg: zweten, werd het een en ander duidelijk. De wijze van het “elektrisch voeden” werd nimmer correct bedacht en als gevolg daarvan brandden keer op keer de laagspanningsvoedingen uit. Dan maar weer nieuwe kopen en wachten op het volgende brandje… zoals dat gaat. Deze keer wilden we het anders doen, eerst een paar grondige testen en hierna de eerste nieuwe voedingen kopen in Denpasar. Na enig speurwerk en overleg werd besloten om van de eerste inkomsten, gegenereerd door het verkopen van de tags, een viertal nieuwe voedingen, de nodige gereedschappen en bevestigingsmaterialen aan te schaffen.





Na het binnenkomen van de materialen uit Surabaya (Java) in Denpasar (Bali) konden we aan het werk. De Biorock structuren in Pemuteran worden gevoed vanuit een zevental locaties waarvan we er allereerst 1 hebben uitgekozen om een test met de nieuwe voedingen te doen. Om te beginnen moest de bekabeling grondig worden aangepakt aan de kant van de voedingen… bak en plakwerk is niet gewenst i.s.m. laagspanning en hoge ampèrages… als de verbinding niet correct is komt het verschijnsel beter bekent als “lassen” om de hoek kijken (vonken te over…dat wel). Dus werd eerst begonnen met het bevestigen van kabelschoenen aan de kabels die vanuit het “power supply station” naar zee lopen. Dan weet je tenminste zeker dat er een goede verbinding is… altijd handig. Ook het vermogen van de voedingen werd hoger gekozen omdat de “highly sophisticated” exemplaren van Aziatische makelij natuurlijk wel het opschrift 30 Ampère hebben, maar dit natuurlijk niet continue kunnen leveren (vreemd hè?). Het blijft moeilijk om dit aan mensen uit te leggen, zelfs al komen ze uit het westen. Dan maar weer een vergelijking met auto’s… terug naar de kleuterklas. Als er op de in de auto aanwezige teller maximaal 160 km vermeld staat dan kun je hier natuurlijk niet 24 uur per dag en 7 dagen per week 160 km per uur mee rijden… d.w.z. als je tenminste niet twee maal per etmaal een pitstop wilt maken bij de dealert. Alle apparatuur heeft dus zijn grenzen. Oud collega’s van Mike kunnen deze wijsheden negeren… voor hen bestaat het woord “uiterste” niet!… deze laatste opmerking kan door de overige bloglezers worden genegeerd. Samenvattend: Kies altijd voor overcapaciteit! Zeker in de Outback! Duidelijk? Zie de foto van het eerste nieuwe “power supply station”… voor i.o.b. (Indonesische outback begrippen) kan het ermee door. De Biorock professoren zelf hadden het zo in ieder geval nog niet gezien… dus opbouwend.





Wie werken er zoal aan het project mee?
Buiten de super intelligente westerlingen die al jaren betrokken zijn bij het project, waarvoor natuurlijk dank, zijn er ook nog echte “handen” nodig. Als het boeltje kapot is moet in best wel zware omstandigheden (warmte, zeewater en veelal slecht gereedschap) de handel weer worden gerepareerd. Een belangrijke rol hierin spelen de Reef Gardeners van Pemuteran. Ooit opgezet als één van de projecten vallend onder het BRF (Bali Rehabilitation Fund) opgezet door AusAid na de “Bali Bom” van 2002. Een van de weinige projecten dat overigens nog succesvol doorgang vindt na het opzetten ervan. In een later te posten verhaal zal fantesmik nog terugkomen op dit speciale project (The Reef Gardeners of Pemuteran).





Het boeltje kapot, wat houdt dat dan in?
De meest voorkomende problemen bij Biorock Techniek zijn kabelbreuken als gevolg van de invloeden van “Moedâh Netuâh”. Vooropgesteld moet wel dat wegens het ontbreken van liggende gelden er helaas geen gebruik gemaakt kan worden van zogenaamde “Marine Cables” deze zijn gewoonweg (nog) niet betaalbaar voor deze projecten. Er worden dus gewone geïsoleerde kabels gebruikt met een drietal massieve koperen kernen (3 x 2,5 mm2 voor de kenners). Deze kabels zijn redelijk sterk en kunnen tegen een stootje, mits er wordt gezorgd voor afdoende bescherming… juist! Daar is dus ooit wel een keer aan gedacht maar bleek, zoals jullie al kunnen raden, weer veel werk… en dus werden de kabels onbeschermd de grond ingegraven. Dat er ook zoiets als een “impactzone” bestaat op stranden en rotsen waar de kabels langzaam langs kapot schuren, leek in eerste instantie bijzaak. Eens betaal je natuurlijk de prijs voor nalatigheid zullen we maar zeggen… gelukkig zijn er plannen voor het uitdenken van een systeem met “verankerde” buizen waardoor de kabels in ieder geval worden beschermd in de meest “destructieve” zones (zie ook foto’s bij Biorock Deel 1).

De foto’s in dit verhaal laten zien hoe de kabels worden gerepareerd door de Reef Gardeners. Het is een simpel systeem: de breuk wordt gevonden (beste geval) of moet worden gezocht (minder fijn), hierna wordt de kabel “gelast” en de las wordt in een stuk slang gestopt waarna hij wordt afgevuld met een 2-component epoxyhars. Wanneer de breuk zich op de vloedlijn bevindt moet er gewerkt worden binnen de beschikbare tijd tussen de getijden. Soms dus een makkelijke job maar het kan ook verkeren…






Gereedschappen zoals eerder genoemd… ook een goeie. In een klimaat als waarin we hier verkeren kun je met het duurste van het duurste op de proppen komen maar het heeft geen enkele zin. Natuurlijk moet je wel enige kwaliteit hebben anders functioneert het gereedschap op zich al niet. De zee geeft en de zee neemt… En in dit geval neemt zij alleen maar… de handel roest namelijk terwijl je werkt. Veel WD40 dan maar (voor de niet kenners: een verrekt goed smeermiddel, maar dan weer niet voor duiklampen). Ook het werken met de kabels en dan met name onderwater brengt weer speciale problemen met zich mee. Kabels zijn veelal begroeid met vervelend scherpe dingetjes en dus is het gemakkelijk je handen te beschadigen. Momenteel worden er testen gedaan met werkhandschoenen en neopreen duikhandschoenen…alles “verwelkt” als je werkt met kabels en koralen. Gelukkig heeft een zeker bedrijf uit Zoetermeer een nieuwe met Kevlar versterkte duikhandschoen in haar leveringsprogramma opgenomen en deze zijn onlangs geland in Bali…er is reeds mee gewerkt en we hopen spoedig te kunnen vaststellen of deze handschoenen het wél langer als 1 week uithouden in deze werkomstandigheden. We werken in het project dus niet alleen aan renovasi maar ook aan innovasi. De handschoenen worden overigens ook voor een andere taak van de Reef Gardeners gebruikt maar dat wordt weer uitwijdden dus kijk alvast uit naar het “The Reef Gardeners Of Pemuteran” verhaal.





De bedoeling is dat er ook een speciaal “Biorock Team” van lokaal opgeleide engineers gaat komen. Er is een begin maar het loopt verre van soepel. Het probleem is ook hier weer politiek dus we behandelen deze materie zoals gezegd in het hoofdstuk politiek & geneuzel wat gepland staat voor deel 3 van de Trilogie. Er zijn inmiddels de nodige vergaderingen aan besteed en wij hebben zelfs Prof. Thomas Goreau mogen ontmoeten en met hem van gedachten gewisseld… zo ontmoet je nog eens iemand (en wat een baard).





Inmiddels zullen de vele artikelen die recent over Biorock zijn gepubliceerd wel bij velen van onze lezers bekent zijn. Er is een hoop geschreven naar aanleiding van de onlangs op Bali gehouden U.N.Climate Change Conference… Helaas - helaas - helaas, als er zoveel onzin wordt gepubliceerd dan moet een in basis goed werkende techniek als Biorock wel als controversieel te boek komen te staan. Mede veroorzaakt door de soms niet al te professionele aanpak van de grondleggers van Biorock en door de op papier gekrabbelde artikelen door (veelal niet door enige kennis gehinderde) journalisten zal het in de toekomst zeker niet gemakkelijk zijn om mensen te bewegen het systeem daadwerkelijk toe te passen. Hopelijk zal er in de toekomst volledige data beschikbaar zijn waarmee een onontbeerlijke manual m.b.t. Biorock tot stand kan komen… het zal niet meevallen!

Een wijze vrouw uit Suriname sprak ooit de volgende woorden tegen haar zoon:
“God heeft ons geen kalme reis beloofd…maar wel een behouden aankomst”

Wordt vervolgd…

fantesmik