Welkom op de blog van fantesmik!: Destination Sydney...

Maar voordat we er aankwamen, dat ging natuurlijk weer niet zonder hobbels! Hallo allemaal, we waren blijven steken in Bali alwaar het betere bak en braadwerk plaatsvond. Na voldoende UV-straling te hebben opgenomen was het tijd om naar Australie te vertrekken...en wel naar Sydney. Aangekomen op het vliegveld van Denpassar was het tijd om de bagage op de weegschaal te leggen, dit kon geen enkel probleem opleveren...dachten we. Het kantoor van Garuda Indonesia had voor ons een telex naar het vliegveld verstuurd met het verzoek ons (deze keer) niet lastig te vallen...en dit gebeurde derhalve ook niet...maar. Toen de eerste baal met bullen de weegschaal raakte verschoot de dienstdoende medewerker van kleur. Dit zou niet meegaan naar Down Under; wij verzekerden hem van wel en hij ons weer van niet. Na enig overleg bleek dat het aantal kilo's niet het probleem was, de verpakking bleek niet correct. Nu weten we toch al aardig hoe het werkt, maar je bent nooit te oud om te leren. Als je naar Australie vliegt mogen de individuele bagagestukken de 32 Kg niet overschrijden. Met een groot vraagteken op zijn voorhoofd zocht Mike naar een oplossing...de manager spreken...als een raket. Dat was geen probleem, in een seconde zat Mike in zijn kantoor...helaas, regulations, Australia...blablabla, Unions etc.etc. Ze hadden nog wel een goed idee, omdat ons ticket een jaar geldig was konden we toch ook een andere keer gaan? Nog een beter idee was om extra tassen te kopen op het vliegveld en de boel opnieuw te verpakken en op deze manier het gewicht te verdelen. Nu hadden we wel extra tassen...maarrr die zaten natuurlijk onderin...GGRRRRRRRRRR! Met veel ophef toch maar gaan uitpakken in de vertrekhal...dit is toch een speciale belevenis. Iedereen kijkt en denkt of je misschien een contactlens kwijt bent ofzo. Gelukkig kwam de ervaring met het versturen van pakketten in Mike's vorige werkomgeving van pas...het gewicht was op de halve kilo goed ingeschat en we konden inchecken! Dat zou wat worden, van het ongeveer 4 maanden durende verblijf in Azie zonder veel regels naar Australie met veel regels, zelfs al voordat je bent gearriveerd. Het ontmoeten van vrienden en familie die we reeds heel lang niet meer (of nog nooit) hadden gezien was toch een heel speciaal vooruitzicht...dat dan weer wel. De vlucht van Denpasar naar Sydney duurde niet lang, lekker relax, een uurtje of vijf...voor het gevoel. Landen in Sydney...heel speciaal, lente, kouder, regulations en lange wachtrijen bij customs. Wel geregeld, dat wel...er wordt niets aan het toeval overgelaten. Het duurde ongeveer anderhalf uur voordat we uiteindelijk het woord EXIT zagen, met daarachter (hopelijk) onze Australische vrienden uit Newcastle bij wie we de komende tijd zouden logeren. Natuurlijk stonden ze daar, eigenlijk herkenden we elkaar meteen...na 16 jaar. Heel speciaal, maar eigenlijk ook weer heel gewoon, pratend over de reis en nog van alles gingen we naar Charlestown (een suburb van Newcastle).

De twee weken bij Narelle & Peter en hun 2 zoontjes (bloedjes... werkelijk) waren geweldig! Meteen de eerste avond al lekker veel vlees gegeten... die grote steaks hadden we toch wel gemist! In Azie hebben we veel sate gegeten, maar dat is toch anders... Ook was het heel fijn om weer een lekker wijntje te drinken... dus hebben Peter en Narelle ons een dagje meegenomen naar de Hunter Valley, waar we ons te goed konden doen aan allerlei Australische wijnen...hips. Peter (Bob seems to be his second name) houdt niet zo van wijn, dus die mocht rijden!
Op verzoek van de jongste (2,5 jaar) zoon Heath hebben we een bezoekje gebracht aan het Blackbutt Reserve, waar zijn favoriete vogels wonen en wij onze eerste koala's zagen: lief! De kids vinden dit niet interessant meer, Nathan (4,5) vond de aal in de vijver veeeel interessanter, maar toch wel een beetje eng...

Net als in Nederland moet je hier een inburgeringscursus volgen. Hier houdt het in dat je meteen wordt meegenomen naar het wekelijkse familie diner, ook het liefst alle de andere familie leert kennen en dat je natuurlijk een football game meemaakt. Zeker als het de finale is van het seizoen en de lokale club in de finale zit! Deze keer werd de game bij vrienden thuis "gevierd" met een BBQ, bier en de mannen bij de tv (een joekel... anders zie je het niet goed... mate). Natuurlijk met clubshirt aan en vlaggen en balonnen. Het werd heel erg spannend en het is maar goed dat de Bulldogs hebben gewonnen!

In die 2 weken is het ons ook gelukt een auto te kopen! Tja, waar begin je? Nou, net als thuis... zoeken via internet en kranten om een prijs-idee te krijgen en dan maar naar een paar "dealers"... Die zijn net als in Den Haag: lekker veel goud om het nekkie en het polsje en een fijn eikehoute koppie... We voelden ons meteen thuis! Eenmaal in het bezit van een set of "wheels" moet er natuurlijk weer papierwerk gedaan worden: registratie en een verzekering. Gelukkig heb je dan vrienden die je door de molens loodsen! Ook dit noodzakelijk kwaad deed ons erg aan het koude regellandje denken.

Enfin, heb je eindelijk een Ford Falcon GLI stationwagon, 6 cillinder met 4 liters of was het nou andersom, moet je ook gaan rijden... aan de verkeerde kant van de weg. Da's nog niet het ergste: alles in de auto zit verkeerd. Als je wilt instappen moet je wel de andere deur nemen en als je je knipperlichten aandoet gaan de ruitenwissers aan... Ja, lach maar! Ook is schakelen in een automaat
natuurlijk niet nodig, maar ben je in het begin wel de pook in de deur aan het zoeken... Goede nieuws is dat alles went en ook Tesje zit reeds comfortabel achter het stuur van de sloep. Ja, het is geen klein wagentje: 5.2 meter lang en bijna 2.10 meter breed... we kunnen er zelfs in slapen! Dat hebben we inmiddels ook wel gedaan, want het "oude" luchtbed van Narelle was natuurlijk lek... Het paste ook maar net in het mini-tentje wat we gekocht hadden, en sliep in eerste instantie best goed. Het is zo'n bed van de tv: voor je gasten, kunnen ze lekker comfortabel blijven slapen... Nee, wordt je 's nachts wakker met het idee dat je een rolmops bent, schouders helemaal opgevouwen... en je kunt je niet eens omdraaien! Enige manier is om dan maar de stop eruit te trekken en helemaal op de grond te slapen. Ja, wel een beetje hard, daarom gingen we in de car slapen! Soms is dat ook weer niet fijn, want je moet de tent toch opzetten om alle zooi uit de auto in de tent te stapelen... Dus als we moe zijn slapen we nu op een matje en wat slaapzakken op de grond in de tent.

Maar niet de hele tijd, want al snel waren we bij Tessa's tante Hanna nabij Brisbane. Tess had haar al helemaal enenen keerenen ontmoet in 1985, dus voor de tante in kwestie was het even schrikken.. en dan nog een keer omdat niet alleen wij in aantocht waren, maar ook Hanna's broer, oftewel Tessa's pa onderweg was.... We kregen een warm welkom, een warme maaltijd en een eigen kamer met internet.. Dus lekker slapen (na een avond babbelen!) en de volgende dag gingen we pa ophalen. Dat ging nog niet zo soepel.... zeker als je bedenkt dat het vluchtnummer 2 verschillende nummers had (?) en er ook nog 2 terminals zijn in Brisbane.. Voordeel is wel dat als je mekaar dan eindelijk kan omhelsen het plezier des te groter is! De reunie van broer en zus was nog specialer, de conversatie ging door waar het zoveel jaar geleden gestopt was... nix aan de hand dus! Herinneringen werden opgehaald en nieuwtjes uitgewisseld. Na een weekje begon het reisvirus bij ons weer op te spelen en zijn we op weg gegaan naar het noorden.... om het Great Barrier Reef te gaan beduiken..... daarover later meer.

Beste vrienden het ga jullie goed... het volgende verhaal beschrijft het vervolg van onze belevenissen in Australie.