Cambodja, deel 1

Eindelijk dan...de vorige expeditie hebben we het niet gehaald, maar nu dan wel: Cambodja.

Binnenkomen in dit land is super gemakkelijk, het kan op diverse manieren. Wij kozen natuurlijk de goedkoopste en waarschijnlijk ook de meest avontuurlijke. Met de trein van Bangkok naar de grens en vervolgens na veel tussenstapjes een visum bemachtigd voor Cambodja.. 30 dagen te gaan!

Twee valuta’s gebruiken ze hier en in de grensplaats Poipet kun je buiten de Cambodjaanse Riel en Amerikaanse Dollaren zelfs nog in Thai Baht betalen. Voorkeur gaat dan weer wel uit naar USD als je je buskaartje moet betalen. Er is weinig keus in vervoer, dus moet je bij dat ene busstation voor USD 10 een ticket kopen. Andere mogelijkheid is achter op een pick-up de reis te vervolgen maar gezien de droogte zou dit direct de ergste vorm van stoflongen veroorzaakt hebben. Enfin.. toch maar de bus om vervolgens na erg aandringen twee uur te laat te vertrekken. En waar was nu die geweldige aircon bus eigenlijk?
Als die eenmaal verschijnt ben je bang dat je nog langer moet wachten, want al die mensen gaan daar nooit in passen. Wat hoor ik? Na 20 man in de bus te hebben gepropt is er zelfs nog 1 plekkie over als… de lokale sleutelaar maar blijft staan. De laatste is onderweg opgepikt (gelukkig met gereedschap) en daar zijn wij blij mee gezien de staat waarin dit stuk roest verkeert. Het zou een “bumpy road” worden, maar dit slaat alles. Kuilen van meer dan een halve meter diep in het asfalt zijn geen uitzondering. Geef ons dan maar liever de weg een stukje verderop: geen asfalt, veel stof (komt vreemd genoeg binnen door de aircon openingen, overal in de bus aanwezig), maar de hobbels zijn in ieder geval regelmatiger en je hebt hier niet de illusie dat het ooit nog beter wordt...
Zoals tevoren door het reisbureau beloofd mogen we na tweeëneenhalf uur onze in de kramp geschoten benen strekken, dan weer wel met de wetenschap dat we ongeveer dezelfde tijd (dachten we) nodig zouden hebben om op de plaats van bestemming aan te komen… En dat over een afstand van wel helemaal 150 km!
Uiteindelijk is de bus vijfhonderd meter voor Siem Reap bijna ter ziele gegaan…jawel lieve leesvrienden...na het uit elkaar rammelen van het nauwelijks aanwezige dashboard (je weet wel zo’n ding met metertjes en lampjes) begaf na de derde en vierde versnelling ook de snaar van de radiator het. Geen probleem ff gefixt en we werden netjes doch redelijk vergurpt afgezet op je raad het al: Een door de busjesmannnen gekozen, net toevalig nieuw gebouwd Guesthouse... DUUUUUUUH! Zoals je weet in Azië: gewoon blijven lachen en ‘m voorzichtig de pleiterik maken. Overigens dachten onze reisgezellen dit ook en leek het op muiterij… zoals het hoort natuurlijk… de VOC was tenslotte ook geen koosjere onderneming.

Eerlijk gezegd hebben we na bovenstaand avontuur nog minimaal een volle dag nodig gehad om onze kadetten weer in vorm te krijgen en derhalve dus weer te kunnen zitten. Ondertussen natuurlijk wel een plannetje gemaakt om naar de tempelcomplexen van Angkor te gaan, want dit wereldwonder stond hoog op de lijst. En we zijn gegaan: een avond om vast te proeven en drie volle dagen om alles te kunnen zien. Ongelofelijk hoeveel tempels hier zijn gebouwd en we hebben ze ook niet allemaal kunnen bezoeken want je moet je indenken dat dit een provincie was… Alle kerken tussen Utrecht en Amsterdam kun je vast ook niet in 3 dagen bezichtigen. Bovendien hebben we de tijd genomen om alles op ons te laten inwerken, want het is me something!

Er zijn zo ontzettend veel tempels maar schrik niet…er zijn nog veel meer toeristen. Heel Korea loopt hier te epibreren om nog maar te zwijgen over Chinezen en Japanners. Dan nog onze Europese vrienden etc. etc. Omdat we bepaalde plekken toch in alle rust wilden aanschouwen hebben we drie dagen om vier uur het mandje verlaten om vervolgens een tempel te vinden waar zich buiten de benodigde oude stenen alleen maar een paar zwerfhonden ophielden. Je schrikt overigens wel….in het donker nog een ander geluid te horen dan jezelf….blijkt het een hond! Dat mag…als het maar geen toerist is! We hebben geprobeerd een selectie van plaatjes te maken welke de grootsheid van Angkor moeten verbeelden… makkelijk is het niet, er zijn echt bizar veel oude stenen te zien.

Tot deel 2 dan maar weer…

---