Cambodja, Deel 2

Stof om over te schrijven…daaraan geen gebrek! Cambodja heeft er genoeg van, en dan speciaal in de droge tijd…waarin wij ons nu bevinden. Stel je voor dat je per ongeluk een zak cement laat vallen en deze hierdoor openbreekt…je weet wat voor vreselijke rotzooi dit veroorzaakt. Nu dan, dit is vergelijkbaar met het percentage in te ademen stof per dagdeel in Cambodja. Dat de lokale bevolking getooid met krama’s en mondkapjes op de brommert zit is niet zo vreemd, longen worden onverbiddelijk gevuld met stof om nog maar niet te spreken van het aantal wasbeurten voor de kleding en natuurlijk de zo geliefde Canon 5D van Tesje die, wanneer niet in gebruik, verstopt zit in zijn tas met daarover de speciaal voor regen bedoelde hoes…maar aangezien de bevolking dit verschijnsel “Cambodian Snow” noemt, is het gebruik van de hoes toch weer gerechtigd. Buiten het gebruik van de beschermende zonnebril is Tess al overgegaan op het gebruik van de Krama (lokale, voor alles en nog wat te gebruiken sjaal) en Mike doet het nog met de vertrouwde Buff (een soort naadloos geweven sjaaltje…voor de leken onder ons). Allemaal niet te ontberen artikelen in dit stoffige land. Beplanting en bebouwing langs de sporadisch met asfalt bekleedde wegen zien eruit of ze een jaar of vijfentachtig op zolder hebben gelegen…Hopelijk wordt dit tijdens het regenseizoen weer opgelost ;-)

Maar goed, we gingen jullie natuurlijk vertellen over de voortgang van de reis: Siem Reap naar Battambang (lees: Battembong). Met de boot dan maar, beter voor de nieren (water heeft namelijk weinig of geen kuilen) en de longen. Gezien de belofte dat deze bootreis de meest scenic tour over water in Cambodja is, moest het gebeuren.
Een ticket voor een zitplaats gekocht en natuurlijk konden we zitten maar dan wel op het natte zinken dak….wat later door de opkomende zon toch weer droog werd dus… wat gaf het ook?
Jammer dan dat je na de halve reis dan weer van het dak af moet…reden hiervoor: gevaarlijke bochten in het traject van wel 30 centimeter diep! Ja, natuurlijk teveel gewicht in de boot, we moeten tenslotte nog even ontslakken van de laatst genoten Europese Kerst! Dus liepen we vast, maar slechts eenen malen en de vertraging was kort maar wel een nat pak voor de bemanning.
De tocht was inderdaad heel mooi en authentiek, drijvende dorpen van mensen die voornamelijk van de visserij leven. Wanneer de tocht Battembong nadert worden de huizen hoofdzakelijk weer op de oever gebouwd omdat men daar weer veel landbouw beoefent.

De aankomst in Battembong was weer als vanouds, we werden bestormd door een legertje Tuk Tuk-drivers en Moto-piloten. Helaas was het per benenwagen een korte afstand (volgens de Eenzame Planeet), dus hebben we het budget voor het vervoer des avonds ingezet voor jawel: Bier! Dat mot van de docteur omdat je anders last krijgt van de Oost-Aziatische Cambodiejaanse Stofschurft…dus wat mot je?
Battembong is veel en veel rustiger dan Siem Reap en is slechts kort weer op de kaart gezet voor wat betreft toerisme. Dit heeft voornamelijk te maken met de wegen die te slecht waren om er fatsoenlijk te komen. En in de echt droge tijd staat ook de rivier te laag…dus wij hadden nog geluk dat we over water konden. Laid Back dus en weinig Ingliesh Spooken. Na wat hoognodig epibreren, hebben we nog wat van de omgeving gezien, maar het indrukwekkendst in de omgeving waren de Killing Caves. In deze grotten werden tegenstanders van het KR-Regime zonder enig pardon om zeep geholpen..als ze geluk hadden dan, want vaak genoeg overleefden ze de val in de grot of de martelingen voorafgaand aan de executie. Lees, wanneer je dit wilt, meer door de volgende link te kopiëren:

http://www.wildasia.net/main.cfm?page=article&articleID=238

Van Battembong zijn we per bus over de hernieuwde weg verder gegaan naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. De grootste stad van Cambodja met 1,2 miljoen inwoners en tegelijk ook weer veel warmer, meer smog en geen lekker briesje in de ochtend en ’s avonds tijdens het eten. Ons hoofddoel hier is het bezoeken van Security Prison 21 beter bekend onder de naam “S-21”, een voormalige High School welke werd omgebouwd tot een soort internerings-/concentratiekamp. Van degenen die hier als gevangene van het regime in terechtkwamen vertelden slechts zeven het na. Hierover meer in deel drie over Cambodja.

---