Back on Bali...

Beste Bloglezers,

Azië maakt zich op voor het Chinese Nieuwjaar, fantesmik vierde al een klein feestje. Op 11 januari 2009, was het alweer twee jaar geleden dat wij wederom voor een langere tijd uit de Lage Landen vertrokken. Anders dan bij de eerste lange reis, die gepland stond voor een absentie van ongeveer één jaar, was er ditmaal geen limiet gesteld. Plannen waren er alleen voor het eerste gedeelte van de reis en hierna…? Inmiddels weten jullie als trouwe bloglezers hoe het allemaal is verlopen… dingen gebeuren vanzelf en plannen zijn gecreëerd om te worden veranderd… althans dat blijkt vaak zo te zijn.

Onlangs deden wij, semi-gedwongen door de Thaise immigratie, nogmaals Cambodja aan. Reden hiervoor was dat plotseling de visa regelingen waren veranderd (zonder enig overleg met ons…) zodat we bij binnenkomst van Thailand een stempel voor slechts 15 dagen in ons paspoort kregen. De planning werd dus zoals gewoonlijk weer omgegooid en na het nodige uitzoekwerk omtrent de motoren (voor de volgende trip) zijn we dan maar even een uitstapje gaan maken naar Siem Reap om daar nog maar eens een keer wat “Oude Stenen” te gaan bekijken… Voordeel is dat je zéér selectief kunt zijn omdat je er al eerder geweest bent. We hebben ons dan ook beperkt tot een paar tempels die tot onze favorieten behoren.





Inmiddels bivakkeren we, via Thailand en Maleisië, alweer op Bali waar Mike’s ouders alweer waren aangekomen. Het was voor ons ditmaal echter géén gesmeerde “stop over” bij de Indonesische ambassade in Kuala Lumpur; men had besloten dat Mike’s paspoort té vol was. Er was nog maar één pagina over om een visumsticker in te plakken en dat, zo werd ons gemeld, vindt de Indonesische immigratiedienst niet “senang”. Nu wisten we al dat het de laatste pagina zou moeten worden maar we konden nergens vinden dat dit tegen de regels zou zijn… dus je leert iedere keer.

Op naar de Nederlandse ambassade dus om een zogenaamd Noodpaspoort of Passeport Provisoire… op zijn Fransosisch, te bemachtigen. Dat kost weer lekker veel muntjes en het is verdomme nog roze ook…”ik heet toch geen Paris Hilton of hoe zit het?”, dacht Mike. Enfin, de dame van de “ambassade met de klompen” vond het ook maar vreemd en zij sprak de legendarische woorden: “Je kunt er toch niets aan doen.” Inderdaad, na een paar jaar Azië weten we wel “hoe de prikker in de saté steekt”.





Dus met dat smerig gekleurde “boekie” van slechts 8 paginaatjes maar weer naar de ambassade van Indonesië… En ja hoor, nu kon het wel! Da’s dan wel weer handig want anders hadden we niet aan onze inburgeringcursus kunnen beginnen. Door onze lange afwezigheid is er deze keer voor gekozen om Mike’s ouders vooruit te zenden en ons zorgvuldig voor te bereiden op onze terugkomst naar Nederland… Er zijn ons al de nodige dingen ter ore gekomen zoals daar zijn: crisis, gedwongen ontslagen, prijs van een bakkie cappuccino…en wat dies meer zij.





We hebben dus van Mike’s vader reeds een uitgebreid verslag gekregen waarin hij één en ander even fijntjes uiteengezet heeft … En het zal me een klap geven als we weer in Nederland zijn en derhalve concentreren we ons alweer stiekum op ons volgende avontuur…

Om dit verhaal een beetje op te luisteren hebben we gekozen voor wat beeldmateriaal uit Cambodja… zoals je ziet zijn we een beetje in de “Sepia Mood”, volgens ons wel aardig om die “Oude Stenen” een beetje tot leven te brengen. Nu hadden we het geluk dat er, doordat er af en toe een regenbui viel, een mooie tekening in de lucht zat… anders mis je namelijk het dramatofysiologische effect… zegt men.






Tot slot: jullie kunnen zéér binnenkort op de boekenblog weer een verslag verwachten, want we gaan daar in februari naar toe om de zaken voor het (inmiddels begonnen) nieuwe semester te regelen.

We blijven het thuisfront natuurlijk op de hoogte houden van onze vorderingen met betrekking tot onze thuiskomst. Er kan nooit genoeg houtskool op voorraad zijn! Als we weer in Nederland aankomen moet er unbedingt gestookt worden anders krijgen we het koud!

Groetjes van Mike & Tessa (AKAF)

Vers van de Saté Pers: Het volgende verhaal zal van het eiland Java komen… hebben we zojuist maar eventjes besloten…