Cambodja, maar nu op de motor...

Volgens plan is ons motoravontuur écht begonnen op 10-10-10. Weliswaar niet om 10 gedeeld door 10, maar een uurtje later… Om dat te compenseren hebben we meteen maar 150 km gereden over de Route National 3, een heuse snelweg met veel verschillende toplagen: asfalt, grof grind, fijn grind, zand, stof, modder, klei en elke willekeurige combinatie van de hiervoor genoemde producten.

Eerst moesten we de hoofdstad, Phnom Penh, natuurlijk uit. Na de tanks volgegooid te hebben ging Tess voorop om de stad uit te komen. Ze had alvast een route gepland en het liep op rolletjes. Totdat we echt de RN3 bereikten… meteen geen asfalt meer op de weg maar zand met grote stenen.. lekker dan. Zeker om te beginnen. Enfin, na een paar kilometertjes hadden we weer asfalt onder de banden en konden de schouders en armen wat rusten. Na een km of 90 moesten we schuilen voor de regen. We hadden allebei al geruime tijd een hele grote zwarte wolk aan de horizon gezien…en hij kwam naarmate de tijd verstreek ook wel erg dichtbij… maar nu ging plots de stortbak open! Redelijk op tijd konden we een “restaurantje” met een “zeiltje” vinden om de bui af te wachten.





Na de bui en een verfrissing voor de innerlijke mens konden we weer op pad. De weg werd steeds interessanter. Verschillende detours met natuurlijk veel gaten en kuilen... en dat ook nog als er net een flinke stortbui is geweest... Tessje had iets met “zeven kleuren” bij het zien van die glibberige kuilen, des te groter het genoegen dat ze de vuurdoop zonder slippen en omvallen heeft volbracht (zij reed tenslotte voorop, een soort pionier laten we maar zeggen). Mike heeft de tocht ook zonder omvallen volbracht, maar van de proffesôh verwachten we niet anders, of toch niet? (lees hier verderop meer over).





In Kampot aangekomen, werden we hartelijk ontvangen door de eigenaar van het Guesthouse Ta Eng. Het scheen dat hij ons nog kende van 3 jaar geleden… of was het beleefdheid? In ieder geval was het erg fijn om zo warm onthaald te worden na deze eerste en zware tocht. Later bleek dat de RN3 helemaal niet zo goed is… de eigenaar van het guesthouse stelde ons voor om de terugtocht voor een groot gedeelte via de RN2 af te leggen, die weg is veel beter. Het deed ons goed dat we RN3 zo goed volbracht hadden, dan moesten de andere wegen alleen maar beter zijn… maar daarover in een volgend verhaal meer ;-)





Inmiddels zijn we alweer zo’n 2500 km verder en hebben toch wel heel veel gezien. Ondanks dat wij Cambodja voorheen reeds twee maal bezochten blijft het land toch boeien. Wellicht is de regentijd hier een verklaring voor, de andere bezoeken die wij brachten waren in de “droge” periode. Het land is dan voorzien van een deken van stof. De periode waarin wij nu reizen heeft weliswaar een hogere luchtvochtigheid maar de temperatuur is vele malen aangenamer …nog steeds héét…daarover geen misverstanden. Gelukkig naderen we de koele periode die volgt op het regenseizoen, dit is duidelijk merkbaar. De meeste Cambodjanen trekken truien en jassen aan en het liefst ook nog een muts of capuchon over hun oren…want de temperatuur is wel 2 tot 4 graden gezakt. Het moet gezegd: ’s avonds als het waait vinden wij het ook fris!








Dat je met een motor kunt rijden dat hadden we van diverse kanten al gehoord en ter harte genomen…dat je er ook mee kan gaan liggen was ons vaag bekend. Dus wat doe je… ff een schuivertje maken. Tijdens een ritje vanuit Siem Reap, bedoeld als dagtrip, werd Mike omver gereden door een dame en dochter op een brommer. Siem Reap is een drukke stad en omdat er veel toeristen zijn die de tempels van Angkor bezoeken is er in de regel ook meer politie actief. Om deze reden leek het ons een goed plan om ons maar eens strak aan de verkeersregels te houden…FOUT! Dat moet je natuurlijk NOOIT doen! Hierdoor raakt de lokale bevolking volledig in de war en het gevolg is paniek. Een knipperlicht???? Wat is dat dan voor een ding? En éénrichtingsverkeer, da’s zonde van de weg…

Enfin, wat er allemaal misging: wij probeerden een bocht naar rechts maken komende vanuit een éénrichtingsweg. Vanaf de tweebaansweg die wij in wilden rijden kwam de vrouw vanaf de tegengestelde rijrichting onze kant op zeilen… Gelukkig reden wij niet hard en gaven richting aan… hoe dom ook! Voor de vrouw was de paniek al toegeslagen en al slingerend, niet remmend en met de grootste pupilverwijding ooit gezien, dook ze Mike’s voorwiel in…en ja, hij mag dan wel groot en zwaar zijn maar een brommer met twee meissies erop hou je, terwijl je een bocht maakt, toch niet tegen… En daar lag ie dan “Evel Knievel”. Wel met beschermende motorkleding aan, dat dan weer wel! Dat helpt toch en derhalve géén enkel krasje… of wellicht toch een beetje beschadigd ego?





Zoals een goed Aziaat betaamd moet er dan natuurlijk heel moeilijk en zielig worden gekeken en het liefst ook nog krokodillentranen… Ja hoor natuurlijk, maar wie reed nu tegen de richting in??? Na tussenkomst van een oude man en ons geweldige verweer in “Khmer” (NOT)… konden we doorrijden…althans dat leek zo. De motor dus maar weer opgeraapt en er leek niets aan het handje… alleen een beetje de bibberitus maar dat was alles. Dan maar weer verder rijden… Gloeiende, Mike’s voorrem bleek het niet meer te doen…vloeistof weggelekt? Geen idee, eerst maar eens inspecteren… Nog meer gloeiende gloeiende! Die dame had de voorremschijf geraakt en die was hierdoor nogal een beetje vervormd geraakt…”aan bonken” laat maar zeggen. Dat remt dus klote of beter gezegd: minder fijn. Dus maar gestopt bij een benzinestation want die zijn natuurlijk hevig (niet) gespecialiseerd in het rechtbuigen van remschijven die op hun beurt weer van gehard staal zijn gemaakt…MAAR, gereedschap hadden ze wel…en ook een ranzige handdoek! Hiermee moest het lukken, gewapend met een griptang en de handdoek (om de schijf niet te beschadigen en de kracht te verdelen) gingen we aan de gang…het was echt helemaal niet heet er liep alleen een klein beetje vocht van Mike’s kadavertje… valt ie tenminste af! Na een hoop gewrik en een klein uurtje later zat er weer een beetje leven in de remschijf…en konden we terug naar ons guesthouse om daar nog een beetje verder te sleutelen…

NEE MAAR, op het moment dat we wilden vertrekken stond daar ineens weer die mevrouw met haar dochter en een man die toch maar hadden besloten om ons voor het geleden ongemak 10 US Dollar te laten betalen… Inventief, dat dan weer wel. Na het nummer van onze vriend “Lee” in Phnom Penh te hebben gedraaid en de situatie te hebben uitgelegd, de telefoon netjes overhandigd aan mevrouw “Kamikaze”. Zij wilde natuurlijk eerst niet met hem spreken maar naar enig aandringen besloot zij toch met Lee te praten. In het gesprek, hoorden wij later, gaf zij toe fout te zijn maar wilde toch maar wel even graag die munten ontvangen… Nu wil je natuurlijk geen problemen in Cambodja en zéker geen politie erbij dus wij waren wel genegen die dame gerust te stellen met een fijn Amerikaans bankbiljetje. Net toen we dat hadden besloten verdween de dame in allerijl en we hebben haar niet meer gezien… Ergo: zo los je dus verkeersproblemen c.q. ongelukjes op. Voor jullie info: de remschijf heeft het gered tot 320 km verderop waar de mechanic van “Lee”, geheten “Dee”, de boel heeft vervangen. En zodoende zijn we nu nog steeds op pad… Hoe lang moet het duren zo’n verhaal…(ligt eraan wie je het laat schrijven natuurlijk).








Bovenstaand verhaal is geïllustreerd met “momenten” die wij tijdens onze reis mochten vereeuwigen.

Wordt vervolgd!

fantesmik