“Slippery when Wet”

Het betere bochten werk. Bochten genoeg hierzo. Doorkijken en de motor afschuinen. Ja, met deze lichtere motor (in cc’s en kg’s) gaat dat véél beter. Ik zit ook meer rechtop en dat is meer mijn ding. Heerlijk als ik weer een bord zie met een waarschuwing voor een scherpe bocht. Soms is ‘ie helemaal niet zo scherp maar wel op blijven letten, want de volgende is dat wel. Ik krijg de smaak te pakken en ga afgeschuind de bocht door. Heel elegant. Bij de volgende bocht moet ik afremmen en uitwijken want er wil een koe oversteken… Nouja, ook weer een goede oefening. De volgende bocht gaat weer prima. En de volgende ook. Wel oppassen dat ik niet te overmoedig word, anders ga ik heel gracieus op m’n snufferd…





Na vier weken rijden over allerlei wegbekleding, denk je dat je de motor wel een beetje in de hand hebt. En toen gingen we naar Sen Monorom… De weg er naartoe was schitterend. Pas aangelegd. Voorheen was het een onverharde weg bedoeld voor “houtkap gerelateerd” werkverkeer. Nu heeft het leger de weg geplaveid en lijkt het een beetje op Frankrijk: een mooie gladde asfaltweg die bergje-op-bergje-af gaat en voorzien van veel gemene bochten. Een brede gemetselde goot aan beide zijden om het water af te voeren. Want in de bergen regent het veel en vaak…





Op ongeveer 30 km afstand van onze plaats van bestemming, begon het te spetteren. Beetje miezerregen, “who cares”. De regen nam evenredig toe met het aantal kilometers wat we afgelegd hadden en tegen de tijd dat we in Sen Monorom aankwamen waren we toch redelijk doorweekt. Maar het zonnetje kwam alweer tevoorschijn dus eerst maar even lunchen en ons oriënteren in deze provinciehoofdstad. Een “lunchende westerling” bleek te logeren in de “Nature Logde” waar ook wij naartoe wilden en hij vertelde ons hoe we moesten rijden. Dus na de lunch op naar ons “Natuurlijk Onderkomen”.





Na een grindpad kwam er een houten vlonderbrug. Daarna volgde een nieuw avontuur… Het had hier een week niet geregend en de rode kleigrond was keihard, maar nu dus spekglad vanwege het water dat over de weg stroomde, maar niet de grond in kon zakken. De heuvels houden niet op na de snelweg, dus hier moesten we ook naar beneden en steil naar boven. Bij een heuveltje op slipte ik bijna. Net nieuwe banden en toch geen grip… ook weer een nieuwe ervaring. Uiteindelijk vonden we de “Logde” en zochten we een plek om onze motoren neer te zetten en een onderkomen te gaan bekijken. Over het pad dan maar. Héél glad, misschien toch maar beter door het gras… Net op het moment dat ik denk door het gras te rijden, rijd ik door een modderpoel, slipt mijn achterwiel onder me vandaan en daar lig ik dan. Niks ergs, wél geschrokken. En wat is het zwaar die motor met volle bepakking uit de klei te trekken! “Gelukkig, daar is mijn ridder die mijn paard weer overeind zet.”





De volgende dag besef ik dat ik ook de berg weer af moet en het heeft vannacht flink geregend… Verder heeft mijn held allerlei trips over dit soort wegen beraamd… Is dat in de droge tijd dan niet een beter plan? Ik weet niet wat ik moet doen, maar het beste is om toch op de motor te stappen. We spreken af dat we géén 37 km naar “waterval X” zullen rijden en ik ben heel blij. Kort tripje; kan ik gelijk zien hoe dat gaat met die blubberwegen. Rustig rijden we naar beneden. Mike voorop. “Constante gas” en naar beneden afremmen op de motor. Totdat ik heuvel af door een spoor ga en iets te enthousiast denk dat ik de motor er wel uit kan trekken… FOUT! Door deze bijzonder fijne doch geweldige manoeuvre beland ik in het midden van het pad waar een grote gemene glibberpoel mijn motor opeist en ik wederom op mijn kadavertje val met de motor boven op mijn linkerflank. Ik roep mijn ridder want, behalve kalmte, kan alleen hij mij redden. Al vloekend komt hij nader en vraagt waarom ik nou precies die plas moest inrijden. Ik voel alleen mijn benen bibberen en pijn in mijn linker onderbeen. Het voelt geschaafd, maar ik heb mijn motorbroek met kniebescherming aan en begrijp er nix van. Getweeën hijsen we mij en de motor overeind en bij nadere inspectie blijkt de koppelingshendel gebroken. Gloeiende! Meteen terug, dan kan Mr. Fix-It weer aan de slag. Gelukkig hebben we reserveonderdelen bij ons. Trillend rij ik voorzichtig terug naar boven en schakel niet, ik ben al lang blij dat ik in z’n 1 kan rijden. Boven blijkt dat mijn onderbeen in de val geraakt is door het “versnellingspedaal”, want die staat aardig uit het lood en mijn been begint gevoeglijk aan te zwellen.





De reserveonderdelen blijken niet helemaal origineel te zijn; beter gezegd: “helemaal niet” want het gat voor de bevestingsbout is te klein. Een klein koper verstevigingsbusje zou wellicht uitgeboord kunnen worden, maar het gegoten aluminium breekt daardoor wel sneller... Wat is wijsheid en niemand heeft een boorkolom of draaibank voor deze precisieklus. De professoh heeft een alternatief: schuurlinnen. Na het gat een uur met dit veredelde materiaal te lijf te zijn gegaan, met ongeveer 100 omwentelingen per minuut, is het hem wéér eens gelukt: het past! Mijn edele ridder heeft het geflikt! Morgen alleen nog ff de berg af en (jullie mogen twee maal raden) het regent…

Aldus,
fantesmik