Welkom op de blog van fantesmik!: Bukittinggi, Sumatra

Lieve vrienden, alweer moeten we toegeven dat het bijhouden van een weblog niet meevalt! Zeker niet als je toch al niets te doen hebt... Komende van "KM O" op het eiland van Pulau Weh zijn we door Sumatra gereisd en hebben als tussenstop gekozen voor het plaatsje Bukittinggi.

De omgeving is zeer mooi en nog redelijk onaangetast door bijvoorbeeld houtkap zoals bij het veel noordelijker gelegen kratermeer Danau Toba, waar de meeste toeristen en backpackers naar toegaan om te relaxen en te zwemmen. De omgeving van Bukittinggi is in het bezit van een kleiner, maar zeker net zo'n mooi kratermeer: Danau Maninjau. En rondom dit meer zijn gelukkig nog niet alle bomen weggekapt, het water is er warmer en schoner en (gemotoriseerde)watersport is er ten strengste verboden. Op deze manier blijf je dus verschoond van Jet Ski's die om je oren vliegen...

Je kunt het meer bereiken per lokaal transport, je gaat dan per bus van het hooggelegen Bukittinggi (Bukit = Berg) via een, 44 haarspeldbochten tellende, weg naar beneden. Wij hebben natuurlijk ook gekozen om dit te doen... maar dan op de terugweg, omhoog dus. Lekker slim want de andere route gaat met de benenwagen... en is niet mals! Je kunt deze route zelf lopen en verdwalen of een goede gids ontmoeten. Het laatste overkwam ons...op een leuke manier (dat dan weer wel). Na een paar avonden te hebben gegeten bij Cafe "Bedudal" (in Bukittinggi) ontmoetten we Eric, een lokale gids welke opereert vanuit dit cafe. Het is, zoals hij zelf zegt, zijn "Hangout", hier ontmoet hij zijn mogelijke klanten. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat hij dit op een zeer charmante manier doet. Je wordt niet lastig gevallen en er wordt niets opgedrongen. Waarschijnlijk stoppen ze iets in het eten waardoor je geinteresseerd raakt? Tess en ik weten het niet... het gebeurde gewoon.

Na te hebben uitgecheckt uit ons onderkomen, overigens tot groot ongenoegen van de aldaar aanwezige opdringerige gidsen, hebben we onze zware bagage ondergebracht in het huis van Eric en zijn Amerikaanse vrouw Catherine. De voorbereidingen waren reeds getroffen en met zijn drieen werd aan de trip begonnen. Je wordt afgezet door een Bemo (lokaal busje) ergens aan de rand van de stad en dan verlaat je de geplaveidde weg... hierna zie je die ook niet meer terug! Gewapend met een backpack (Mike) en een fototas (Tess) volgden we de gids over smalle overgroeide paden (toen waren het nog paden).
Aangekomen in een dal zijn we de rivier overgestoken en hebben deze vervolgens gevolgd, wel lekker, ff met je Teva's door het koude water baggeren. Op een gegeven moment wordt het dan toch weer tijd om de grote stappers aan te trekken...dus ff schoeisel wisselen. En ja hoor, daar zat ie: de eerste bloedzuiger.. tussen Mike z'n tenen. Eindelijk!! dacht ie, nu heb ik iets aan het eindeloze gerook van Tess...geef snel een sigaret...tenslotte heb ik niet voor niets jarenlang Vietnam films gekeken! Je raadt het al...eens in de drie eeuwen rookt Tessa niet, en dit wonder geschiedde op hetzelfde moment als Mike's eerste ontmoeting met een echte, zich volslurpende, bloedzuiger! Maar er werd als een raket een sigaret opgestoken en de zuigert werd naar de andere wereld geholpen. Dit gaat niet zo makkelijk als het klinkt, de beestjes zijn redelijk hardnekkig. Na al dit bloedverlies kon het drietal nog net de moed verzamelen om verder te lopen.

In tegenstelling tot veel "touristische tourtjes" loop je hier door een gebied waar de lokale bevolking gewoon zijn leven leeft. Zonder dus op te houden met werken als er vreemden door de voortuin lopen. Het enige wat gebeurd is elkaar groeten, de normale gedragsregels, zal ik maar zeggen. De kinderen merken je echter al heel snel op en een kakafonie van Hello's gonst door het dal. Retourneren van hello's is gewenst... anders stoppen ze nooit. Uit het gezichtsveld van de kids verdwijnen is het enige wat helpt. En als je niet op hun geschreeuw reageert attenderen ze je hierop d.m.v. het gooien met steentjes...luisteren zal je!

Het terrein begon inmiddels zijn tol te eisen, wanneer je dacht dat het hoogste punt was bereikt en de weg alleen nog maar zou dalen... jammer maar helaas. Na toch al zo'n uur of zes te hebben gelopen en vaak al in de volle zon, kreeg een zeker iemand toch bedenkingen. Alhoewel de gids zeer overtuigend beweerde dat het nog maar ongeveer een half uurtje was naar de volgende stop... er bleef argwaan...en pijn natuurlijk. Hierop werd besloten toch maar even halt te houden en Doctor Mike loste als persoonlijk verzorger een zakje ORS in het overgebleven water op. Hij moest hoe dan ook zijn Tesje naar het restaurant brengen, alwaar de lunch zou plaatsvinden. Geplaagd door het droge stoffige pad gingen we weer verder...hadden we dat woord maar niet gebruikt! Hoe bedoel je stoffig, dachten ze boven...dan zetten we toch ff de kraan open. Wat eerst leek mee te vallen bleek een paar minuten later toch een serieuze aanval. Onze sneldrogende en derhalve ook snel natwordende kleding was totaal doorweekt. Zeiknat vielen we het geplande restaurant binnen om ons te goed te doen aan een lokale "Padang" maaltijd. Hierna zou de reis, voor een klein gedeelte, worden voortgezet per brommer; grapjes over lopen waren op dit moment dodelijk! Aangekomen bij een "Viewingpoint" konden we beneden het meer zien liggen, de zonsondergang zou niet lang meer op zich laten wachten...Helaas is het aanwezige "pad" naar beneden alweer geen "pad"? En door de regen was het geheel veranderd in een slipperige boel. Veiligheidsmaatregelen heb je in Indonesie niet nodig, want er gebeurd toch niets. Nadat ook Tess overtuigd was dat onze Homestay voor die nacht toch echt ergens halverwege de aan te vangen afdaling lag, gingen we op pad. Omdat ze al twee keer op haar kanaaltje was gevallen deden we het rustig aan. Zoals een goede partner betaamd heb ik haar nog twee maal mogen redden van een te snelle afdaling. Dit is met "Hiken" iets gevaarlijker dan met duiken! Alleen hoef je met "Hiken" je oren niet te klaren...dat is dan weer een voordeel, je kunt je dan in alle rust toeleggen op hoeveel botten je breekt op weg naar beneden.

Gelukkig kwamen we nog net voor donker aan bij Anas Homestay. Hier was het echt of je thuiskwam van een lange wereldreis, je wordt binnengehaald als een ver familielid wat op bezoek komt. In Nederland gaat dat natuurlijk anders...daar werk je iemand zo vlug mogelijk weer de deur uit! OK, ff ouwehoeren dan en daarna mandie-jen voordat het donker wordt...sorry geen electrisch licht. Bij het verwijderen van het schoeisel werden natuurlijk weer de nodige bloedzuigers ontdekt en om zeep geholpen. Doet overigens niet echt pijn, maar er stroomt toch wel wat bloed uit je kadavertje. Als je die beestjes uitknijpt zie je ook gelijk hoeveel bloed ze van je hebben "geleend".
Na een geweldige (koude) douche in een al even geweldige badkamer genoten we van een lokale maaltijd bij het licht van pertroleum lampen. De maaltijd werd gedeeld met nog drie andere aanwezige gasten en natuurlijk onze gids en de mensen van Anas Homestay. Koffie werd gezet met zelfgebrandde koffie en thee werd gedronken met kaneel, vers van de boom. Kortom: echt een super locatie...en dan de slaapkamer, niets meer en niets minder...dus lekker slapen en onder de dekens want het wordt daar 's nachts toch wel iets kouder. Wakker worden was misschien nog mooier dan de hele tocht, na de luiken te hebben geopend (van zowel mens als hut) kon het in de verte en in mist gehulde meer worden aanschouwd. De stilte... en hierna de flora en fauna die aan hun dag beginnen... onbeschrijfelijk. Na lekker te hebben ontbeten en Tessa's toch wel uitgerekte enkelband nog wat rust gegund te hebben, begonnen we tegen de middag aan de afdaling naar Danau Maninjau. Gelukkkig geen valpartijen en we kwamen na een tocht van ongeveer 1,5-2 uur aan bij onze tweede Homestay van deze hiking: Arlen.

Hier waren de gasten die 's ochtend eerder waren vertrokken reeds aangekomen en hadden voor ons vast een bungalowtje gereserveerd... je bent (mede)reiziger of niet. Tevens was 1 van de gasten zo vrij geweest rond te bazuinen dat ik jarig was of zou worden. Hoe of wat maakt niet zoveel uit voor die mensen aldaar... dus er lag nog wat in het verschiet. Na eerst de nodige was te hebben gedaan op het strand...lekker in de zon, werd aansluitend nog heerlijk gezwommen in het meer. Voor de "voorpremiere" van Mike's verjaardag was vis besteld welke hijzelf had mogen uitzoeken. Tegen zonsondergang werd het strand verbouwd door de mensen van de Homestay en wij maar denken wat ze aan het doen waren...shit, dat zou toch niet voor mijn.....en jawel. Alle gasten van de Homestay aten die avond aan het strand, wel of niet bij Mike aan de tafel. De stereo van de Homestay werd ook verhuisd naar het strand en zodoende werd het de avond met tot dan toe (voor ons twee dus) de meeste bieren! Vooral na twaalf uur, want dan was ik alweer jarig...ik begreep er niets meer van.
Toen ik 's ochtend wakker werd (op mijn echte verjaardag) ben ik naar het meer gelopen en heb daar ff een paar leuke herinneringen geschoten..met de camera natuurlijk. Da's noch es wakker worden op je verjaardag...echt niet verkeerd. Na te hebben ontbeten en afscheid te hebben genomen van de andere reizigers hebben we de, in het begin van het verhaal genoemde, bus genomen. Terug naar Bukittinggi en verder naar Padang.
Padang ligt aan de kust en hier bevindt zich het vliegveld vanwaar we zouden vertrekken naar Java. Eerstvolgende stop: Jakarta.

Vrienden, het bovenstaande verhaal is echt een aanrader! Jullie hebben overigens nog twee verhalen tegoed m.b.t. Indonesie...so keep checking! Inmiddels is het gezelschap aangekomen in Australie...wat dit zal brengen?