Cambodge, l’épisode quatre

La vache qui rite…

Jawel beste vrienden, de Fransen hadden net als de Nederlanders hun eigen “speeltuintje” in Azië. Het Nederlands Indië van Les Français was l’Indochine. Dit verhaal vertelt over de overblijfselen van de Franse aanwezigheid in Indochina (Laos, Cambodja & Vietnam). Voor ons was in eerste instantie de nog aanwezige baguette een welkome delicatesse. Te samen met de driehoekige, in zilverfolie verpakte, kaasjes ook wel bekent onder de Nederlandse naam: “De koe die lacht”, natuurlijk per 8 verpakt (dus goed voor het inwrijven van wel 4 baguettes) in het welbekende ronde doosje. Waarom zou je denken. Wel, als je om 5 uur ’s ochtends op weg naar de tempels niet kunt beslissen of je noodles of rijst wilt eten dan is het bovenstaande de meest voor de hand liggende oplossing…vooral omdat het Guesthouse personeel nog ligt te ronken en het op straat te donker is om een vreetschuur te vinden.. Duidelijk genoeg?

Niet alles wat overgebleven is draait om eten, qua taal is er ook nog het een en ander aanwezig. Mike wordt bijvoorbeeld aangesproken als “Sir” en Tessa dan weer als “Madame”…dat dan weer wel, verschil moet er zijn. Op veel oude gebouwen en straatnaamborden is nog de invloed van de Franse visiteurs terug te vinden. Je zou denken dat de lokale bevolking het lokale eten prefereert…dat is ook zo, maar zo nu een dan een stokbroodje met smeerkaas en natuurlijk afgetopt met aardbeienjam van “la bonne maman“ is natuurlijk ook niet verkeerd. In de grote steden zoals bijvoorbeeld Siem Reap zijn supermarchés te vinden die alle benodigde ingrediënten leveren voor een bonne apatite. Hieronder vallen: vele soorten Franse wijn, Dijon moutarde, olijven, pâtés, saucisse au l’aile et cetera. Natuurlijk tegen Franse prijzen en dat trekt onze porte monnaie niet…helaas!

Het meest opvallende bewijs van de voormalige présence is toch wel de overgebleven oude koloniale architecture. Om een indruk te geven laten we hieronder drie plekken in zuidelijk Cambodja de revue passeren. Om te beginnen: Bokor Hill Station, dit was een toevluchtsoord voor de beter bij kas zittende Franse koloniaal. Een nederzetting gevestigd op een hoogte van 1000+ meter waar in hoogtijdagen ongeveer honderd gezinnen resideerden en nu gebombardeerd is tot National Park. Het was voorzien van alle gemakken waaronder een kerk, postkantoor en Grand Palace et Casino. De toenmalige bezoekers aan de nederzetting waren vooral gegoede Franse aristocraten die de hitte van Phnom Penh in de hete zomers wilden ontvluchten. Het geheel moet in die tijd een geweldige uitstraling hebben gehad. Nu zijn alleen de overblijfselen en herinneringen aan die tijd overgebleven en heeft het met name in de morgen, wanneer de mist over het plateau hangt, een soort mysterieuze uitstraling. Het is zeker de moeite waard om deze plek te bezoeken, daar er plannen zijn om de 30 km lange weg omhoog te restaureren om zodoende grote aantallen toeristen naar boven te krijgen (geld dus!). Wanneer dit gebeurd zal het zeker gedaan zijn met de aanwezige bouwwerken gezien de staat van het beton. Overal is reeds het verval te zien en de aanwezigheid van de Khmer Rouge, die het als stronghold gebruikten heeft ook geen restauratieve werking gehad. De weg naar boven, waar eerst de 2CV’s en Peugeot’s omhoog zoefden, is nu veranderd in een gatenkaas. Het hoeft geen uitleg dat, zoals in een eerder verhaal op deze blog, een zeker deel van het lichaam, ongeveer tussen bovenbenen en onderrug, het weer zwaar te verduren had… Vier uur in een 4 wheel drive, maar dan wel achter in het bakkie! Gelukkig bestaat er ook hier babyzalf….











Gelegen aan zee vinden we, niet ver van Kampot, het plaatsje Kep, in de Franse tijd ook wel Kep-sur-Mer. Jawel, weer een retraite voor de décadence… De Fransen zouden zichzelf niet zijn als ze ook hier niet een geinige boulevard hadden aangelegd. Tijdens de koloniale tijd werden hier de gasten van de Cambodjaanse koning ontvangen. Er is geen “natuurlijk” wit zand te vinden… In die tijd was het er natuurlijk wel, maar dan vanuit Sihanoukville geïmporteerd. Een en ander om indruk te maken op de internationale gasten.

Kep is nu een stadje waar niet veel te beleven valt; het is er gedurende de week lekker rustig. In het weekeinde en tijdens feestdagen komen er veel welgestelde Cambodjanen vanuit Phnom Penh naar Kep om van Le Mer et des Fruits de Mer te genieten. Makkelijk te bereiken met een brommertje vanuit Kampot, wel de benzine in de gaten houden want in tegenstelling tot elders in Cambodja zijn de benzinetanks niet zelfvullend. Een foutje kan iedere chauffeur begaan, maar een lege tank en een lekke band ging Tesje te ver. Dit resulteerde in stafpunten voor de chauf wiens naam om redenen tot op heden nog niet bekend wordt gemaakt… Hulde overigens aan de vissersfamilie die tegen lokaal tarief de band plakte… Het was een aanslag op het toch al onder druk staande budget, een halve US dollar!







Om deze editie te besluiten: Kampot, gelegen tussen Kep en Bokor Hill National Park. Een ideale basis voor het verkennen van het zuidelijk gedeelte van Cambodja. Gelegen aan een grote rivier en nog niet overstroomd door toeristen. Veel oud Frans erfgoed waarvan het centraal gelegen park met omringende bebouwing en de markt een goed voorbeeld is. Rond Kampot dus genoeg uitstapjes te maken waarvan twee reeds eerder in dit verhaal genoemd. Wij verbleven hier een week en hadden het prima naar ons zin. Onze bezigheden naast de uitstapjes…epibreren. En natuurlijk een massage door blinden (Seeing Hands)…en Tea met Scones bij de doven & lichamelijk gehandicapten (Epic Arts Cafe). Er zijn in Cambodja legio van deze projecten om mensen te steunen, het aantal NGO’s is niet te tellen… goed of slecht…maar de economie drijft erop. In ieder geval vonden wij het belangrijk om deze organisaties te steunen, hopelijk worden ze ooit zelfstandig en zal de klandizie niet alleen uit buitenlanders en expats bestaan.







In Kampot verbleven we in het eerste en waarschijnlijk meest gemoedelijke Guesthouse: Ta Eng met een zeer vriendelijke gastheer. Hij is half-Chinees en natuurlijk moesten we het Chinees Nieuwjaar bij hem vieren… Om er zeker van te zijn dat wij van de partij zouden zijn, heeft hij ons voor de zekerheid 10 keer uitgenodigd. Wij wilden er natuurlijk bij zijn, wie krijgt er nou zo’n uitnodiging? Dat moet je meemaken! In de ochtend was het al een drukte van belang, de hele familie was druk doende met koken (goed te horen en te ruiken, namelijk naast onze slaapkamer), wierook aansteken, nepgeld verbranden en, zeer belangrijk: de offers neerzetten op alle altaartjes in en om het huis. Natuurlijk werd er al dagen vuurwerk afgeknald, niet door onze gastheer overigens, maar om 12.00 uur (’s middags dus!) ging het in de straat echt los! Het middageten was dan weer de knaller van onze gastheer en het werd een feestmaaltijd! Er was heel veel eten, maar er moest vooral veel gedronken worden… bier dus! Voordat je een blikje leeg kon drinken, stond de volgende al weer op tafel… en proosten maar!









Inmiddels zijn wij alweer onderweg naar Laos, na een pitstop bij ons magazijn in Bangkok. We hopen dat onze volgende bestemming weer genoeg inspiratie mag geven om jullie te voorzien van nog meer verhalen uit het voormalig Indochina…