Viet Nam, Deel 1

Ha Noi dus… met veel cappuccino’s, daar waren we gebleven. En natuurlijk Knallen! Het grote verschil met Laos…er gebeurt iets. Buiten de overheerlijke vloeibare consumpties is het vullen van de maag met meer “substantieel materiaal” ook niet geheel verkeerd in Viet Nam. Ook hier natuurlijk de in onze eerdere verhalen reeds veel vermelde baguettes, maar in Ha Noi dan ook verkrijgbaar met de bij jullie meer bekende vullingen… Denk na Cambodja en Laos eens aan een overheerlijk stokbroodje met salami en Dijon mosterd… En natuurlijk ijssalons en niet te vergeten de welbefaamde patisserieën met van die overheerlijke chocolade gebakjes. Het voorgaande verklaart natuurlijk direct ook onze eerdere opmerking over het onder druk staande budget.





Ha Noi, de voormalige hoofdstad van Noord Viet Nam (en nu van verenigd Viet Nam) en natuurlijk onlosmakelijk verbonden met de legendarische en ongelooflijk populaire Ho Chi Minh die overal opduikt als herder van het Vietnamese volk. Ho Chi Minh is in Viet Nam minstens zo populair als bijvoorbeeld koning Bumibol in Thailand. Het verschil is dan weer wel dat onze Vietnamese held niet meer in leven is; zijn gebalsemde lichaam bevindt zich in het speciaal daarvoor gebouwde mausoleum. Iedere dag trekt zijn laatste rustplaats een record aantal bezoekers vanuit alle hoeken van de wereld. Je moet geluk hebben om “Ho” te kunnen zien, 3 maanden per jaar vertoeft hij voor revisie in Rusland. Er zijn zelfs mensen die beweren dat het niet meer het originele lichaam is en dat Madame Tussauds voor een niet gering bedrag de eer heeft waargenomen… Maar dat hou je toch, sappige verhalen moeten er zijn. We hebben hem dus zien liggen. Met militaire precisie worden de mensen langs een speciaal parcours geleid om uiteindelijk langs de indrukwekkende glazen kist te mogen lopen. Let wel, dit duurt slechts enkele seconden omdat de rij altijd in beweging moet blijven. Dit wordt geregeld door speciale erewachten die niet aarzelen om te gebaren dat je door moet lopen, geen hoed op mag hebben en zeker geen handen in de zakken, laat staan tegen elkaar praten. Respect is hier zeker aan te raden! Geen foto’s helaas voor onze lezers, ook dit is ten strengste verboden.





Met een populatie van 3 miljoen “Conische Hoofddeksels” en een groeiende economie wemelt het in Ha Noi van de scooters en brommertjes. Populairste merk is nog steeds Hon Da, maar zeer hip zijn die hele leuke Vespa’s, waar Tesje er ook wel 1 van wil als ze weer thuis is...
Verkeersregels schijnen er wel te zijn, maar niemand houdt zich hieraan. Een helm wordt hier nauwelijks gedragen, wel hoedjes, petjes en mondkapjes. Stoplichten, voor zover aanwezig, worden veelal genegeerd. En wat mensen allemaal kunnen vervoeren is ongelofelijk! Er gaan makkelijk 5 kratten bier, 15 dozen van ’t een of ander of 3 volwassenen en een kind op een brommertje… Maar het “mooiste” is nog de manier waarop ze hier de bocht om gaan… vooral linksaf… Algemeen gebruik is om bijna helemaal links voor te sorteren, dan de bocht te nemen zodat je tegen het verkeer in rijdt en vanuit deze geweldige positie de rechterkant van de weg weer opzoekt… Dat lukt niet altijd meteen en er wordt dan ook met enige regelmaat geknald in het verkeer… Het vreemde is dat na een bijzonder fijne knal en scheldpartij, de scooters na “ontvlechting” gewoon weer worden bestegen en de eigenaren hun weg vervolgen… Geen papieren invullen dus bij kleine aanrijdingen, dat dan weer niet. Maar verbazingwekkend is wel dat het zo vaak goed gaat. Achter op een “moto” is het goed te merken dat er, zeker door auto’s (ja, die zijn er ook), voorrang wordt verleend aan een scooter die van richting verandert. Het helpt natuurlijk enorm als je een goede en vooral harde toeter hebt, want wie het meeste lawaai maakt, gaat voor. Een fietser moet derhalve altijd zeer voorzichtig zijn… die hebben vaak niet eens een bel…
Natuurlijk vallen er ook zwaardere klappen in dit drukke verkeer. Buiten slaande ruzies na afloop van een behoorlijke knal zijn er helaas ook zwaardere aanrijdingen, ook met dodelijke afloop. En omdat het aantal brommers en dus de drukte in het verkeer alleen maar toeneemt heeft de regering besloten dat er een Nationale Verkeers Veiligheids Week moest komen… hierover in een later verhaal meer.





Eén van de nummer 1 things-to-do in Ha Noi is een bezoek brengen aan het “Waterpuppet Theatre”. Alhoewel geïnformeerd door goede vrienden uit Holland voor het hoog “toeristisch gehalte” waar we in de regel niet voor kiezen, hebben we de show dan toch maar liefst twee maal bezocht. Doel was natuurlijk ook een paar plaatjes te schieten voor de weblog. De eerste plaatsen, die we overigens zelf in alle wijsheid verkeerd hadden gekozen, brachten geen verlichting…ten eerste konden zelfs de onderste ledematen van Tesje niet ontvouwen worden omdat de ruimte tussen de stoelen slechts geschikt was voor een zeldzaam ras “dwergkoreanen” en aanverwante creaties van onze Schepper. Ten tweede was het wel de ideale positie om nekharen van medebezoekers te fotograferen, maar dus niet de plek van waaraf de show vereeuwigd kon worden. Goede raad was gelukkig alweer niet duur, dus maar weer een paar kaartjes gekocht voor de eerste rij… Dat is meestal plaatsje nekkramp maar in dit speciale geval goed voor de platen en een verrukking voor het lichaam!
Dit stukje cultuur vindt zijn oorsprong in de rijstvelden. Als tijdverdrijf ende vermaeck vervaardigde de lokale bevolking op het platte land poppen die figuren en dieren uit hun dagelijks leven voorstelden. Deze poppen werden aan stokken bevestigd en in plaats van de welbekende poppenkast diende het rijstveld als theater. De stok waaraan de pop is bevestigd zit onder water en is hierdoor niet zichtbaar, het lijkt hierdoor of de pop op het water loopt. Aan het andere eind van de stok zit de speler die de pop laat bewegen. De spelers verborgen zich tussen de rijst waardoor zij als het ware onzichtbaar waren. Tegenwoordig zitten zij in een bassin gevuld met water achter een scherm, doek of bamboe gordijn en dragen zij een waadbroek. Dit laatste omdat het eigenlijk regel was dat de poppenspeler de meest enge ziektes overhielden door onbeschermd hun lichaam bloot te stellen aan het niet al te schone water vol met bacteriën en andere enge beestjes. Bovendien wordt deze show nu ongeveer 6 tot 8 maal per dag (7 dagen per week) opgevoerd en daar ga je toch redelijk van rimpelen. De voorstelling wordt ondersteund door een traditioneel orkest, zij maken de muziek en “zingen” het verhaal. Onderwerpen zijn uit het dagelijks leven op het land gegrepen, tevens worden er legendes uitgebeeld. Voorbeelden zijn: het planten van de rijst, vissen en traditionele bootraces. Van origine komt deze volkskunst uit het noorden van Viet Nam en Ha Noi is dus de aangewezen plek om dit te gaan zien…wij hebben ervan genoten.






Viet Na Me Zen in vergelijking tot andere Aziaten

Voor het eerst merkten we dat er op straat openlijk ruzie gemaakt wordt. Harde, zeg maar gerust rake taal en natuurlijk het betere gooi en knalwerk. Het is in Viet Nam niet echt moeilijk om een ruzie te mogen aanschouwen of er één te veroorzaken natuurlijk… De mensen lijken wel temperamentvoller dan in andere landen waar we eerder te gast waren. Als het goed is moet ook in dit land, volgens de geleerden, gezichtsverlies van toepassing zijn maar daar wordt maar al te vaak de hand mee gelicht. Het was voor ons dan ook even wennen maar zoals jullie weten passen wij ons meteen aan en gaan dus ook iets directer te werk. En voordat wij met jullie ruzie krijgen…het is inderdaad zo dat in Viet Nam alle woorden éénlettergrepig zijn! Behalve de uitzonderingen dan, maar die zijn er volgens de Vietnamezen niet. Het is dus als volgt: Hon Da, Me Nu, Ca Fe, Viet Nam, Da Nang, Break Fast en Pi Ze Ria…hierover dus geen Dis Cus Sie! Voordat we op de vuist gaan…dat willen we natuurlijk voorkomen anders hebben we geen lezers meer... Heeft iemand van jullie ooit een Ham Bu Ger gegeten en zo ja, was ie Lek Ker?






Net als het temperament van de Vietnamezen is ook het klimaat van Noord Vietnam verfrissend… Beetje regen af en toe tegen ‘t stof… maar toch valt het niet licht als des morgens het kwik ineens 15-klein-nulletje-C aangeeft… da’s toch zo’n kleine 25 graden koeler dan ’s middags in Laos! Ha Noi heeft een beetje Nederlands klimaat: de ene dag is het erg warm en zonnig, de volgende dag is het koel en miezerig. Voor ons was er in ieder geval vaak reden om onze fleecejes aan te trekken en een lekker warm bakkie op een terrasje te doen.





Nu al weer bijna tijd om het land te verlaten, de reis gaat via Phnom Penh en Siem Reap (Cambodja) naar Bangkok (Thailand) alwaar onze duikkwipment in de opslag, bewaakt door ratten, wanhopig ligt te wachten… Jawel het gaat gebeuren, via Kuala Lumpur zal het team zich naar Indonesië verplaatsen voor een welverdiende (duik)vakantie. Tijd dus om onze nieuwe spulletjes te water te laten.
Viet Nam is echter qua verhalen nog niet gereed en er volgen dus nog Up Da Tes…