Viet Nam, Deel 3

Na eenmaal uit de tunnels van Vinh Moc te zijn geraakt ging de reis verder zuidwaarts naar de citadel-stad Hué. De stad is de oude keizerlijke hoofdstad van Vietnam. Het keizerlijke paleis is een replica van de “Verboden Stad” in Beijing en bevindt zich in een citadel binnen de citadel…





Het is eigenlijk een wonder dat er nog zoveel van over is, want tijdens het Tet Offensief (’68) heeft hier één van de bloedigste battles plaatsgevonden. Buiten de enorme aantallen slachtoffers is een groot deel van de stad en het paleis verwoest. Alsof dat nog niet genoeg was hebben de Noord Vietnamezen na de “bevrijding” de stad uitgekamd om “tegendraadse elementen” uit te schakelen… Uiteraard was de Verboden Stad in hun ogen een relikwie van de oude keizerlijke macht en moest vooral genegeerd worden en liefst met de grond gelijk gemaakt… Zo zijn de privé vertrekken van de keizer en de oude vertrekken van de jonge concubines niet meer dan ruines. De plek doet nu, net als zoveel van die platgebombardeerde en –gewalste plekken, dienst als landbouwgrond. Desalniettemin vonden we het toch nodig om wederom oude stenen te gaan bewonderen… Per fiets, want dat leek ons wel handig gezien de omtrek van 10 km… Gelukkig waren ook hier weer kabouterfietsjes beschikbaar, zodat we met opgetrokken knieën de Verboden Stad binnen konden rijden… Dan weer wel door de buitenste poort, want de centrale hoofdpoort met de gele deuren is nog steeds gereserveerd voor de keizer… Misschien iets voor een staatsbezoek van onze eigen koninklijke hoogheid uit het prinsdom Soe Tâh Meâh?

Hoewel de stad ook al op de werelderfgoed lijst van de Unesco staat, vonden we deze om de een of andere reden niet zo fotogeniek om een digitaal rolletje vol te schieten, maar er waren wel mooie beestjes…







Dus, op naar de volgende door Unesco beschermde stad… Hoi An. Dit keer heeft Unesco wel een makkie gehad met het conserveren en restaureren van de stad… Tijdens de Amerikaanse Oorlog hebben betrokken partijen namelijk een dealtje gesloten… de stad moest gespaard blijven. Tja, zo kan het dus ook gaan in oorlogstijd…






Hoi An, voormalige havenstad, was een zeer belangrijk handelscentrum in de 15e tot 19e eeuw. Er kwamen toen handelaren uit China, Japan, India, Frankrijk, Verenigd Koninkrijk en… hoe kan het ook anders: Nederland. Hier werd de beste zijde verkocht, maar ook papier, porselein en peper. Ook vandaag kun je er alle kwaliteiten zijde vinden en wemelt het er van de kleermakers… en dat sprak Tesje wel aan… Geen mantelpakje van zijde, dat dan weer niet, maar een heuse traditionele en gracieuze Ao Dai (uitgesproken als ao-zai in ’t noorden en ao-djai in ’t zuiden). Bij een op “snelle toeristen” ingesteld bedrijf leek het plan volledig te mislukken, want die zijn over het algemeen gespecialiseerd in niet of slecht passende mantelpakjes… mensen nemen het (door gebrek aan tijd) toch wel mee naar huis. Met hulp van een jonge plaatselijke restaurateuze en in ruil voor hulp bij haar Nederlandse Inburgeringscursus is het dan toch gelukt om bij een klein familiebedrijfje een super geslaagd resultaat te krijgen. Foto’s van deze creatie zijn er wel, maar die kunnen om redenen nog niet worden vrijgegeven…






Via Nha Trang, hét nieuwe Benidorm voor Australische toeristen (want Bali is veeeeel te gevaarlijk, zie ook de laatste negatieve reisadviezen) zijn we verkast naar Ho Chi Minh City, beter bekend onder de oude naam: Saigon. Een geweldige stad die bruist van het leven! Hier hebben we wederom meegemaakt dat de Vietnamezen geen boodschap hebben aan gezichtverlies… boos worden mag en lichtgeraaktheid is aan de orde van de dag. Zo kregen twee mannen ruzie op straat waarbij de een de ander een plastic krukje op de rug stuk sloeg… en dat terwijl die meestal erg meegeven. Die plastic krukjes dan. Ook is het niet moeilijk in een internet café ruzie te krijgen… Je hoeft maar te vragen om een andere computer omdat de Skype het niet doet en je kunt, bij wijze van spreken, beter meteen vertrekken… Toch is er ook een zonnige kant aan deze medaille. Zeer vriendelijke mensen die je meteen uit de bus opvangen om je gelijk over te brengen naar een “werry tjiep” hotelletje, altijd vrienden op straat die je bij je naam noemen: “Hello Bos” en geen moeite is ze teveel om je van alles te komen brengen, van ananas tot zonnebrillen.

Het wordt trouwens nogal onderschat, zo’n jaartje lekker op reis en nix doen… Sommige mensen vertellen ons wel eens dat ze jaloers zijn omdat ze ook wel eens lang op reis willen…. Vrijheid, blijheid. Wij kunnen dat natuurlijk alleen maar beamen, maar het is niet alleen maar romantisch de zon onder zien gaan vanaf een prachtig strand… In Laos bijvoorbeeld, was er helemaal geen strand… Praktische zaken als: “waar slapen we vanavond” en “waar kunnen we eten” horen daar zeker ook bij. En niemand schijnt daaraan te denken. Gewoon ff, al dan niet met een LP-tje (en we bedoelen hier nu niet ZKH-tje), een leuk onderkomen zoeken en klaar weer. Dat kan natuurlijk wel, maar als je niet altijd in het Hilton of het Prince Palace wilt slapen, moet je concessies doen. Als je dan uiteindelijk 24 keer trap op en af (soms een kleine 8 hoog en allemaal ongelijke treden) bent geweest (goed voor de vrouwelijke bilspieren van fantesmik) kun je toch eindelijk een leuk dealtje sluiten voor een slaapplaats. Geinig toch?
Eenmaal in je nieuwe stulpje getrokken kan het gebeuren dat het beloofde warme water tóch niet uit de douche stroomt… Niet erg als het buiten warm is, maar er zijn koude ochtenden… Soms is er trouwens geen douche, maar een bak water (mandi voor de kenners). En soms is er helemaal geen water… maar ook wel eens teveel, maar dan draaien we gewoon de hoofdkraan dicht… En het houdt natuurlijk niet op bij de watervoorziening, we zullen maar zwijgen over ontbrekende en/of op scherp liggende wc-brillen, veel te harde of snotzachte matrassen, vlammende stopcontacten en dolgedraaide ventilatoren… Waar je verder tegenaan loopt kun je hieronder lezen…

“Naar de kapper in Azië” (door Mike)

Het moet gezegd, tijdens het reizen kun je niet van alle “geneugten des levens” genieten. Eén daarvan is natuurlijk een regelmatig bezoek aan je eigen vertrouwde haarsnijder. In mijn geval de uit Leiden afkomstige aan één van de Haagsche Grachten residerende herenkapper… een import Hagenees dus eigenlijk, maar het vakmanschap laat niets te wensen over (knipt ook celebrities waaronder Raymond “Barney” van Barneveld en Van Es Senior) en hij geeft veel kleur aan de buurt! Helaas op reis dus geen geouwehoer onder het genot van koffie… Na een aantal weken reizen reeds in Bangkok naar mijn aldaar gevestigde inmiddels vertrouwde adres geweest. In Viet Nam was het wederom tijd, het kwik steeg dermate dat Van Es Junior het wat heet op de schedel begon te krijgen. Na een tijdje te hebben rondgehobbeld door het centrum van Saigon en bij talloze haarverwenners naar binnen te hebben gekeken viel de keus op een veredelde snackbar… qua interieur dan…laat ik maar zeggen. De daar aanwezige Adonis lonkte me gewoon naar binnen, ik stond machteloos en mijn haar moest korter! Na het gebruikelijke “hoe en wat moet het worden” werd ik snel en vakkundig van het overmatige onkruid ontdaan…dat was dat. Nu wil het in Azië dat de kapper niet alleen gespecialiseerd is in haarsnijden…ze doen meer! Eerder geadviseerd door een uit Duitsland afkomstige Globetrotter dacht ik om nu maar eens de stap te wagen en mijn oren een stevige beurt te laten geven…Volgens Alex R (niet te verwarren met Axel F) was het voor hem een geweldige gewaarwording …meer zei het verhaal eigenlijk niet. Nu kan ik je vertellen dat tijdens het reizen door Cambodja en Laos er toch wel wat residu in de gehoorkanalen achterblijft en voor ik het wist floepte het eruit: “Do you also clean ears?”. Geen enkel probleem en voor ik het wist lag ik weer achterover in de stoel…





Je denkt dan toch aan al die verhalen van je moedertje: niet met dingen in je oren peuteren enz. enz. en natuurlijk alle wetenschappelijke verhandelingen over de nadelige gevolgen m.b.t. het verwijderen van natuurlijk oorsmeer wat infecties etc. tot gevolg kan hebben. Maar je weet het…zoals altijd NIEUWSGIERIG en toch maar ff laten doen want Alex had tenslotte ook geen infectie gekregen. De tools kwamen tevoorschijn (zie foto) en het feest begon. Ik moet zeggen dat het een zeker relaxerend gevoel teweegbrengt… na het eerste oor dan, waarna je zeker weet dat je daarmee nog kunt horen. Er wordt met van allerlei staafjes voorzien van watten of een soort vloeipapiertjes door je oren gerommeld en ik geloof dat ze die ook nog in een soort desinfecterende olie dopen (althans dat hoop je dan maar). Op een gegeven moment gaat het toch wel een beetje gloeien van binnen, maar dat schijnt zo te horen? In ieder geval laten in Zuidoost Azië de meeste mensen bij de kapper periodiek hun gehoorgangen uitboren…misschien toch wat voor Haagsche Kappersvakschool? Maar alles moet je proberen en er groeien tot op vandaag nog geen stamspruiten uit mijn oren dus het is een beproefde behandeling, zal ik maar zeggen…een echte aanrader!
Voor verdere info: Herenkapsalon “Henny Visser” te Den Haag of www.hennyvisser.nl





Inmiddels vertoeven we alweer een tijdje op Bali en hebben een fijne familie en vrienden vakantie achter de rug, want we kregen bezoek! Het volgende verslag wordt, naar wij hebben vernomen, dan ook een gastverslag…uniek want dit gebeurde nog niet eerder. Derhalve kunnen wij dus nog even lui achterover leunen met een Bintang Besar. Kortom: het leven is verrukkelijk! Of beter nog… kan verrukkelijk zijn!





Nog even voor de onduidelijkheid: sommige in dit verslag gebruikte afkortingen en termen kunnen enige vraagtekens oproepen. Dat ligt niet aan u en ons advies is dan ook om daar niet te lang bij stil te staan omdat er in onbewaakte momenten nu eenmaal niet te vertalen onzin uit onze pennen vloeit. Mocht het toch voorkomen dat u er slapeloze nachten van ondervindt, neem dan niet direct contact op met uw huisarts, maar stuur ons een dringend verzoek om een verklaring naar het u wel bekende e-mail adres.